z 1985 roku przeprowadzony na zlecenie „The New York Times” i CBS: 1,500 Amerykanów proszono o wskazanie najbardziej znanego Japończyka. Pierwsze trzy miejsca:
z 1985 roku przeprowadzony na zlecenie „The New York Times” i CBS: 1,500 Amerykanów proszono o wskazanie najbardziej znanego Japończyka. Cesarz Hirohito Pierwsze trzy miejsca:
z 1985 roku przeprowadzony na zlecenie „The New York Times” i CBS: 1,500 Amerykanów proszono o wskazanie najbardziej znanego Japończyka. Cesarz Hirohito Bruce Lee Pierwsze trzy miejsca:
z 1985 roku przeprowadzony na zlecenie „The New York Times” i CBS: 1,500 Amerykanów proszono o wskazanie najbardziej znanego Japończyka. Cesarz Hirohito Bruce Lee Godzilla Pierwsze trzy miejsca:
Poza Japonią Godzilla pamiętany jest zwykle jako wielkooki slapstickowy superbohater dla dzieci z filmów z lat 60., nie zaś jako poważny i zaangażowany politycznie potwór niosący przekaz, który zainicjował serię w latach 50.
Godzilli (i kaijū eiga) Ideologiczny wymiar oryginalnego Godzilli Odkrycie polityczności Godzilli na Zachodzie Ewolucja serii filmów o Godzilli Oj, niemało tego.
Tokushu satsuei – specjalne zdjęcia, specjalne kręcenie, efekty specjalne. Szeroki termin stosowany w odniesieniu do filmów charakteryzujących się dużą liczbą efektów specjalnych, stanowiących główną atrakcję widowiska. Filmy science fiction, filmy superbohaterskie, kaijū eiga, fantasy, horror. kaijū eiga
bywa również termin daikaijū eiga („filmy o wielkich potworach”), lecz jest on redundantny, bowiem kaijū są wielkie z definicji. tokusatsu Tokushu satsuei – specjalne zdjęcia, specjalne kręcenie, efekty specjalne. Szeroki termin stosowany w odniesieniu do filmów charakteryzujących się dużą liczbą efektów specjalnych, stanowiących główną atrakcję widowiska. Filmy science fiction, filmy superbohaterskie, kaijū eiga, fantasy, horror. „Filmy o potworach” – teoretycznie japoński odpowiednik monster movies. kaijū eiga
Konga): King Kong spotyka Frankensteina (King Kong Meets Frankenstein) Producent John Beck sprzedaje scenariusz na podstawie pomysłu wytwórni Tōhō. Tōhō realizuje King Kong kontra Godzilla (Kingu Kongu tai Gojira, 1962, Ishirō Honda). Tōhō, chcąca zrealizować film z potworem Frankensteina od 1961, planuje realizację filmu Frankenstein kontra Godzilla (Furankenshutain tai Gojira), w 1963 roku powstaje scenariusz. W 1965 roku do kin trafia Frankenstein kontra Baragon.
atakuje ludzkość (Japonię). 3. Ludzkość nie radzi sobie z obroną przed potworem. 4. Ludzkość opracowuje sposób uporania się z potworem. 5. Potwór zostaje unicestwiony lub odchodzi.
atakuje ludzkość (Japonię). 3. Ludzkość nie radzi sobie z obroną przed potworem. 4. Ludzkość opracowuje sposób uporania się z potworem. 5. Potwór zostaje unicestwiony lub odchodzi. 1. Pojawia się potwór. 2. Pojawia się zagrożenie dla ludzkości: inny potwór / kosmici. 3. Ludzkość nie radzi sobie z obroną przed innym potworem / kosmitami. 4. Potwór pomaga ludzkości w walce z zagrożeniem (intencjonalnie lub nie). 5. Potwór odchodzi.
dla kaiju eiga, w której w monstrum wciela się aktor w gumowym lub lateksowym kostiumie, występujący w scenerii stworzonej za pomocą miniaturowych modeli.
Godzilli techniki suitmation zamiast animacji poklatkowej i miniaturowych figur wynikała z presji czasu. W późniejszym okresie przerodziła się w gatunkową tradycję.
Godzilli techniki suitmation zamiast animacji poklatkowej i miniaturowych figur wynikała z presji czasu. W późniejszym okresie przerodziła się w gatunkową tradycję. Ryūhei Kitamura (1969-) [Kręcąc Godzillę: Ostatnią wojnę z 2004 roku] trzymaliśmy się tradycyjnych efektów specjalnych. Robimy to od 50 lat. Holywood tego nie zrobi. Powiedziałem wszystkim, że zostajemy przy efektach specjalnych i żywych aktorach, zamiast używać CGI. Mamy więc hollywoodzką Godzillę w CGI kontra nasze potwory grane przez ludzi. Dla mnie piękno filmów kaijū leży w ich stylu retro, w użyciu techniki „człowiek w gumowym kostiumie” zamiast CGI. Ma to więcej duszy. Godzilla: Ostatnia wojna była ostatnim filmem zrobionym w tym stylu.
– specjalista od efektów specjalnych pracujący nad Godzillą – zdobył doświadczenie w zakresie efektów z wykorzystaniem miniaturowych modeli w okresie wojennym, realizując widowiskowe superprodukcje wojenne. Wojna morska od Hawajów po Malaje (Hawai Mare oki kaisen), Kajirō Yamamoto, 1942
głębokości 20.000 sążni (The Beast from 20,000 Fathoms), 1953, Eugène Lourié Film na podstawie opowiadania Raya Bradbury’ego Wołanie we mgle (The Fog Horn) z 1951 roku.
– seria testów atomowych przeprowadzonych na atolu Bikini przez amerykańską Komisję Energi Atomowej w marcu i kwietniu 1954 roku. Test Bravo – detonacja bomby o sile 15 megaton (1000 razy większej od siły bomby Little Boy z Hiroszimy) z 1 marca 1954 roku, w wyniku którego opad radioaktywny rozniósł się na obszar 7,000 mil kwadratowych.
chmury radioaktywnej znalazła się japońska łódź do połowu tuńczyka Szczęśliwy Smok 5 (Daigo Fukuryū Maru), której załoga została hospitalizowana a testy wykazały objawy choroby popromiennej. Aikichi Kuboyama, operator radiowy statku, zmarł 23 września 1954 roku.
1954 roku „Yomiuri Shinbun” opublikowała pierwszy artykuł na temat tragedii Szczęśliwego Smoka 5. Efektem były fala protestów antyatomowych i bojkot tuńczyka. Zorganizowano narodowy zbiór podpisów na petycji przeciw testom nuklearnym, którą do sierpnia 1955 r. podpisało ponad 30 milionów osób.
Tomoyuki Tanaka, producent w wytwórni Tōhō i pomysłodawca filmu, udał się na spotkanie z władzami Tōhō z: danymi dotyczącymi wyników kasowych King Konga i Bestii z głębokości 20,000 sążni plikiem artykułów dotyczących tragedii Szczęśliwego Smoka 5 i będących jej następstwem kontrowersji Idea: realizacja japońskiego monster movie.
ale w swej naiwności mieliśmy nadzieję, że koniec Godzilli zbiegnie się z zakończeniem testów nuklearnych. Mówi się, że liczba bomb atomowych nie zmniejszyła się od 1954 roku ani o jedną. Domagamy się odrzucenia broni nuklearnej zarówno po stronie Amerykanów, jak i Rosjan. W tym tkwią właśnie korzenie Godzilli. Niezależnie od tego, jak wiele filmów o Godzilli zostanie wyprodukowanych, nigdy nie będzie ich za wiele. Ishirō Honda (1911-1993)
szczęśliwej atmosferze nasze rozmowy w sposób naturalny zmierzały w kierunku bieżących wydarzeń i tła społecznego, szczególnie zaś zniszczeń spowodowanych testami bomb atomowych i wodorowych oraz tragicznego losu Szczęśliwego Smoka 5. Rozmowy ciągnęły się dalej w kierunku konstatacji, że z racji tego, iż Japonia była pierwszym krajem, na który zrzucono bombę atomową, powinniśmy zawrzeć w naszym filmie ostrzeżenie dla świata, starać się wyprzedzić tę szybko rozwijającą się gałąź nauki. Akira Takarada (1934-) Akira Takarada o rozmowach na planie Godzilli:
[(Aoi shinju, 1951)] zaproponowano mu pracę nad projektem poświęconych oddziałowi kamikaze. Pod wpływem lektury tomów materiałów źródłowych, uwzględniających testamenty zmarłych żołnierzy, oraz rozważań nad różnymi sprawami (…) doszedł do wniosku, że nie jest jeszcze gotów pisać na ten temat i odrzucił ofertę. Sądzę, że psychiczne okaleczenia, jakie wyniósł z ośmiu lat wojny, musiały być głębsze, niż ktokolwiek mógł to sobie wyobrazić. Kimi Honda (1917-2018) Kimi Honda o doświadczeniach wojennych męża:
paniki i zniszczenia, może być odczytywana jako forma kulturowej terapii umożliwiającej pokonanym Japończykom przepracowanie traum związanych z wojennymi bombardowaniami. Susan Napier Sceny ukazujące nieefektywność Japońskich Sił Samoobrony w walce z Godzillą stanową symboliczną reprezentację obaw związanych z niemożnością stawienia oporu potencjalnej inwazji, zwłaszcza ze strony bloku komunistycznego. R. Barton Palmer Godzilla, jako element folkloru mieszkańców wyspy Odo, nie może być postrzegany jako zewnętrzny wróg, stąd też bardziej zasadne jest rozpatrywanie filmu w kategoriach metafory skutków wcześniejszej polityki imperialnej Japonii, która doprowadziła do odwetu Amerykanów i zniszczenia japońskich miast. Terrence Rafferty Godzilla stanowi ucieleśnienie duchów japońskich żołnierzy, którzy zginęli podczas II wojny światowej. Norio Akasaka
nie doświadczyło wojny Wielu młodych widzów Godzilli albo w ogóle nie posiadało o wojnie wiedzy z pierwszej ręki, albo miało tylko jej mgliste wspomnienia. Ishirō Honda
ty jesteście reliktami przeszłości. Stary rybak: Co ty możesz wiedzieć o starych czasach? Jeśli wszyscy będziecie tak myśleć, staniecie się łupem Godzilli.
w to, że Godzilla był jedynym ocalałym przedstawicielem swego gatunku. Jeżeli nadal będziemy przeprowadzać testy nuklearne, możliwe jest, że gdzieś na świecie pojawi się kolejny.
w USA Niewiarygodnie kiepski film z kategorii tanich horrorów. Bosley Crowther, „New York Times” Choć Godzilla jest tylko gumową miniaturką, problematyka, którą podejmuje jest globalna. Carrie Rickey, „Village Voice” Uderzająca z siłą młota metafora wojny nuklearnej i przypowieść o życiu i śmierci. Howard Reich, „The Chicago Tribune” 1956 rok: 1982 rok:
wyświetlano oryginalnej japońskiej Godzilli, lecz jej zamerykanizowaną wersję. Godzilla: Król potworów (Godzilla: King of the Monsters!) 1956, Ishirō Honda, Terry O. Morse
Przemontowanie materiału Usunięcie ok. 30 minut oryginalnego materiału Dodanie ok. 20 minut nowego materiału z amerykańskim dziennikarzem Raymond Burr jako Steve Martin Skuteczne odpolitycznienie filmu. Pytanie otwarte: na ile celowe?
ocalałym przedstawicielem swego gatunku. Jeżeli nadal będziemy przeprowadzać testy nuklearne, możliwe jest, że gdzieś na świecie pojawi się kolejny. Wersja japońska Wersja amerykańska Ludzie z całego świata. Godzilla nie żyje. (…) Zagrożenie minęło. Zginał również wspaniały człowiek. Świat jednak mógł się przebudzić i wrócić do życia.
się czymś w rodzaju barometru nastrojów politycznych. Z karzącej figury z przeszłości przekształcił się w przyjazną istotę, w końcu zaś stanął w obronie swego kraju nie tylko przed obcymi potworami, ale i machinacjami ze strony USA i ZSSR. Donald Richie (1924-2013) Filmy o Godzilli odnosiły się do istotnych problemów, z jakimi borykało się japońskie społeczeństwo: korporacyjnej korupcji, zanieczyszczenia, przemocy szkolnej, remilitaryzacji i odrodzenia japońskiego nacjonalizmu. William M. Tsutsui (1963-)
70., lecz niezbyt te z lat 80. i 90. Filmy z lat 70. nie były wyłącznie filmami o potworach. Zawsze zawierały jakąś wymowę i tematy odbijające czasy i świat, w których powstały, co doskonale łączyły z prostolinijną rozrywką. W latach 80. seria straciła jednak ten walor. Ryūhei Kitamura (1969-)
Frankenstein – sojusz japońsko-niemiecki Symbolika potworów: Tom Miller: Sean Ledden: • Baragon – międzynarodowy komunizm • Frankenstein – kapitalistyczne gospodarki Japonii i Niemiec, przeżywające okres gwałtownego rozwoju pod ochroną amerykańskiego parasola nuklearnego
(Kingu Kongu tai Gojira, 1962) • Krytyka komercjalizacji (satyra) • Ostrzeżenie przed nadmierną eksploatacją zasobów naturalnych i niszczeniem przyrody King Kong kontra Godzilla (Kingu Kongu tai Gojira) 1962, Ishirō Honda Morał filmu wyrażony eksplicytnie.
1971, Yoshimitsu Banno Przeciwnikiem Godzilli jest mikroskopijna obca forma życia, która żywi się zanieczyszczeniami. Potwór rośnie do ogromnych rozmiarów i stanowi zagrożenie dla całej ludzkości. Monstrum dosłownie zatruwa ludzi.
dzieci było decyzją Tomoyukiego Tanaki, który po latach stwierdził, że tego żałuje, lecz podkreśla, iż w latach 60. wydawało się to jedyną możliwością podtrzymania serii przy życiu.
demograficzne w obrębie japońskiej widowni kinowej: • drastyczne zmniejszenie się udziału kobiet w widowni (zanik kobiecych gatunków) • dominującym segmentem widowni stali się młodzi mężczyźni (profilowanie repertuaru) • istotnym segmentem widowni stały się dzieci • 1953 – pojawienie się telewizji w Japonii • 1965 – odbiorniki telewizyjne posiada ok. 60% gospodarstw domowych • 1970 – odbiorniki telewizyjne posiada ok. 95% gospodarstw domowych Gwałtowna ekspansja telewizji w latach 60. XX wieku: 1958 1960 1969 12 8 3 Liczba odwiedzin w kinach w mln. jenów i per capita 1958 1963 1965 1975 1,127 511 373 170 Liczba kin w Japonii 1958 1963 1965 1975 6,865 5,696 4,659 2,443
japońskiej i amerykańskiej wersji filmu „na punkty” wygrywa inny potwór. W amerykańskie wersji filmu pod koniec słychać ryk King Konga, natomiast w japońskiej wersji filmu – ryki obu potworów (Godzilla przeżył starcie). Alternatywna wersja mitu: Prawda:
korzeni Tomoyuki Tanaka postanowił skierować serię do starszych widzów, wprowadzając do niej mroczniejszą atmosferę i poważniejsze treści. Godzilla (Gojira) 1984, Kōji Hashimoto Restart serii filmów o Godzilli, której ostatnia część została zrealizowana w 1975 roku. Początek serii Heisei (1984-1995), ignorującej wszystkie wcześniejsze filmy o Godzilli poza oryginałem.
dawidglownia
panda_program
marketingsoph
philnash
dougneiner
tammielis
techseoconnect
tammyeverts
jonoalderson
jcasabona
lara
sarafernandez
gurzu
![Oblicza japońskiego kina Dawid Głownia ([email protected]) Instytut Dziennikarstwa i Komunikacji](https://files.speakerdeck.com/presentations/bb4cc8ad542a4874ad5d36021b00d522/slide_0.jpg){kind=link}
![Dziękuję za uwagę e-mail: [email protected] academia.edu: https://wroc.academia.edu/DawidG%C5%82ownia researchgate.net: https://www.researchgate.net/profile/Dawid_Glownia facebook:](https://files.speakerdeck.com/presentations/bb4cc8ad542a4874ad5d36021b00d522/slide_115.jpg){kind=link}