Ridley Scott Kapitan Conan 1996, Bertrand Tavernier Wałęsa. Człowiek z nadziei 2013, Andrzej Wajda Głównie (choć nie tylko) – ramy czasowe filmu historycznego.
epoki” kino historyczne akcja przed 1868 rokiem gendai-geki „dramat współczesny” kino współczesne akcja po 1868 roku Na najbardziej ogólnym poziomie całość japońskiej produkcji filmowej dzieli się na:
Akira Kurosawa MFF w Wenecji (1951) Złoty Lew Oscar (1952) dla filmu nieanglojęzycznego Brama piekieł (Jigokumon) 1953, Teinosuke Kingasa Cannes (1954) Złota Palma Oscar (1955) dla filmu nieanglojęzycznego Opowieści księżycowe (Ugetsu monogatari) 1953, Kenji Mizoguchi MFF w Wenecji (1953) Srebrny Lew
(1954) Srebrny Lew Ryksiarz (Muhomatsu no issho) 1958, Hiroshi Inagaki MFF w Wenecji (1958) Złoty Lew Samuraj (Musashi Miyamoto) 1954, Hiroshi Inagaki Oscar (1954) dla filmu nieanglojęzycznego Zarządca Sansho (Sanshō dayū) 1954, Kenji Mizoguchi
Amerykanie kręcili filmy akcji, Francja miała opowieści miłosne, a Włochy realizm. Postanowiłem więc podejść rynek światowy za pomocą powabu japońskiej tematyki historycznej. Dla ludzi Zachodu stara Japonia jest bardziej egzotyczna, niż Japonia zwesternizowana. „Newsweek”, 11.10.1955.
walki o wpływy i ziemię między licznymi daimyō. Bitwa na równinie Kawanakajima, Hiroshige Utagawa, ok. 1843-1847. Unifikacja Japonii (1573-1603): Nobunaga Oda, Hideyoshi Toyotomi, Ieyasu Tokugawa.
Ostatni duży konflikt zbrojny: Powstanie na półwyspie Shimabara (1637-1638) Shirō Amakusa (1621-1638) Samurajowie stają się urzędnikami. System shinōkōshō: samurajowie (shi) chłopstwo (nō) rzemieślnicy (kō) kupcy (shō) grupy poza systemem (eta, hinin) Polityka sakoku (dosł. zamknięty kraj)
brzegów Japonii przybywa komodor Matthew C. Perry, którego zadaniem jest wymuszenie na Japonii nawiązania kontaktów dyplomatycznych i handlowych z USA. W efekcie podpisanych w kolejnych latach traktatów z USA i zachodnimi potęgami Japonia otwiera się na świat. Samurajowie mobilizujący się do obrony Japonii przed okrętami Perry’ego, Tōshu Shogetsu, 1899.
dziejach Japonii Akcja przeważającej większości produkcji jidai-geki rozgrywa się w epokach Edo i Sengoku – filmy osadzone w innych czasach to margines produkcji. Rashomon (Rashōmon) 1950, Akira Kurosawa Heian (794-1185) Brama piekieł (Jigokumon) 1953, Teinosuke Kingasa Czas bogów (Nippon tanjō) 1959, Hiroshi Inagaki Czasy mitologiczne
progresywne w japońskiej branży filmowej zaowocowały pojawieniem się produkcji historycznych zrywających z modelem kyūha. Wprowadzony zostaje termin jidai-geki, co ma na celu podkreślenie odmienności nowych filmów historycznych od – uważanych za archaiczne – filmów kyūha. Wąż (Orochi, 1925) Banturō Futagawa Właściwości: realistyczne sceny walki realizm psychologiczny antybohaterscy protagoniści (często) polemiczny stosunek do feudalnej przeszłości Japonii Narodziny poważnego kina jidai-geki.
Ōkōchi (1898-1962) Chiezō Kataoka (1903-1983) Kanjūrō Arashi (1903-1980) Daleko posunięta specjalizacja w japońskim przemyśle filmowym wynikająca z podziału produkcji na filmy współczesne i historyczne. Aktorzy, reżyserzy i scenarzyści specjalizujący się w jidai-geki lub gendai-geki. Geograficzny podział produkcji – jidai-geki w Kioto, gendai-geki w Tokio.
MacArthur i cesarz Hirohito w 1945 roku Cenzura preprodukcyjna i postprodukcyjna. System zaleceń i zakazów: zalecenie promowania demokracji zakaz treści militarystycznych i nacjonalistycznych zakaz wychwalania wartości feudalistycznych zakaz przedstawiania zemsty jako słusznej motywacji do działania zakaz wyrażania aprobaty względem samobójstwa Efekt: niemal zupełny zanik filmów jidai-geki. Amerykańscy cenzorzy automatycznie traktowali filmy jidai-geki jako nośnik idei militarystycznych i feudalistycznych.
odradzanie się japońskiego przemysłu filmowego po wojnie. Sukcesy japońskich filmów na międzynarodowych imprezach filmowych. 1958 – najlepszy rok w dziejach japońskiej branży filmowej: 1,2 mld. sprzedanych biletów, 74% udział japońskich filmów w box-office. Renesans jidai-geki – powrót doświadczonych filmowców i nowi twórcy. Masahiro Makino (1908-1993) Hiroshi Inagaki (1905-1980) Akira Kurosawa (1910-1998) Masaki Kobayashi (1916-1996)
1963 1965 1975 1,127 511 373 170 1958 1960 1969 12 8 3 per capita bezwzględna (mln.) Roczna liczba odwiedzin w kinach Zmiany demograficzne w obrębie japońskiej widowni kinowej: drastyczne zmniejszenie się udziału kobiet w widowni (zanik kobiecych gatunków) zmniejszenie się udziału starszych mężczyzn w widowni dominującym segmentem widowni stali się młodzi mężczyźni (profilowanie repertuaru) 1953 – pojawienie się telewizji w Japonii 1965 – odbiorniki telewizyjne posiada ok. 60% gospodarstw domowych 1970 – odbiorniki telewizyjne posiada ok. 95% gospodarstw domowych Gwałtowna ekspansja telewizji w latach 60. XX wieku:
latach 90. większość pomysłów na jidai-geki odrzucano ze względu na wysokie koszty realizacji i przekonanie o braku wystarczającej widowni. Z branży stopniowo odchodzili aktorzy i członkowie ekip filmowych mający doświadczenie i umiejętności w realizacji filmów jidai-geki. Na początku XXI wieku nastąpiło odrodzenie jidai-geki, do którego przyczyniła się popularność aktorów oraz materiału źródłowego (Shūhei Fujisawa). Współczesna widownia jidai-geki rekrutuje się głównie z osób starszych. Dobre rokowania na przyszłość. Ichirō Yamamoto (1963-) Narracja Yamamoto w 2011 roku: Producent i pracownik działu licencji Shōchiku Odrodzenie w ograniczonym zakresie!
Niegdysiejszy system studyjny był bardzo silny. Wytwórnie miały własne konie do scen akcji, uczyły również swoich aktorów gry w scenach walk. Inwestowały w ludzi. Obecnie coś takiego już nie istnieje. Kiedy zaczynaliśmy, nie mieliśmy do dyspozycji żadnych koni. Zdaliśmy sobie sprawę, że w Japonii nie ma żadnych koni, musieliśmy więc je sprowadzić. Aktorzy musieli nauczyć się umiejętności, których wcześniej nie znali. Ponad połowa aktorów z głównej trzynastki nigdy w swej karierze aktorskiej nie używała miecza. O realizacji 13 zabójców (2010):
Japońska widownia przychodzi do kina mając w pamięci podstawy historii. Ta poprzedzająca wiedza jest zakładana przez filmowców, którzy nie usiłują dostarczać widzom pełnej ekspozycji. (Donald Richie, Joseph L. Anderson, 1958) Trudność w odbiorcze filmu przez widzów spoza japońskiego kręgu kulturowego. historia postaci i główna intryga wcześniejsze przedstawiania historii kontekst historyczny i społeczno-kulturowy Obszary problemowe:
zarobku Stoicki mistrz miecza doskonalący umiejętności walki Wierny samuraj mszczący się za śmierć pana Niezakorzeniony w żadnym miejscu wędrowny jakuza Biegły w przeszpiegach, zamachach i walce ninja Samuraj biorący udział w walkach (wojna, intrygi) Samuraj działający w ramach służb policyjnych Rozgoryczony ronin poszukujący nowego pana Stateczny doradca lub senior rodu Chłop szukający możliwości awansu społecznego Chłopi i mieszczanie (rzadko centralna rola w filmie)
obsadą na trzydziestolecie Tōhō. Wersja „kompletna” historii – rozwlekła, z wieloma wątkami (307 minut projekcji). Asano sięga po miecz i atakuje Kirę dopiero w 47 minucie!
samurajskiej rodziny (XVII-XX wiek), której członkowie są krzywdzeni przez system feudalny i jego pozostałości we współczesnej Japonii. Kinnosuke Nakamura w roli centralnego bohatera każdego epizodu.